Skinpress Rss

Chickababes


"Anong oras kaya tayo makakarating ng Lipa nito?" Sakay kaming tatlo nina Andrew at Oscar sa Yamaha Mio patungong lipa para manood ng libreng concert ng Sponge Cola. May katabaan si Andrew kaya lalo akong nahihirapan sa pag-angkas. Sa katunayan sa bilbil n'ya ako nakakapit para hindi mahulog.

Maliit lang ang Mio at ginagawa para sakyan ng isang tao lamang. Pupugak-pugak pa ang tambutso sa tuwing magiging pataas ang daan. Kung bansot na kalabaw nga ang motorsiklo malamang tumba na ito sa daan.

"Jigs, nagmamadali ka ba?" tanong ni Andrew sa akin. "Ikaw na ba ang bokalista?"

"Para kasing di tayo makakarating sa lagay na 'to." sagot ko. Sa daan, nakikita ko ang mukha ng mga taong natatawa sa amin. May mga napapailing din dahil sa panghihinayang sa motorsiklo.

"Minamaliit mo si bumble bee?" tukoy ni Oscar sa kanyang Mio. "May kasama lang tayong di tao kaya mabagal."

"Tarantado!" angal ni Andrew. Alam n'yang siya ang tinutukoy ni Oscar. Tulad ng ibang mataba madalas siyang lokohing baboy.

"Aba! Bakit ka nagrereact? Hindi naman ikaw!" natatawang wika pa ni Oscar. "Bumili nga pala ako ng bagong busina pero isosoli ko kasi parang sira e."

"Anong sira?" sabay pang tanong namin ni Andrew.

"Oink, Oink, kasi ang tunog!"  Nagtawanan kaming tatlo kahit talo sa asaran si Andrew.

Mula pa pagkabata magkakasama na kaming tatlo. Madalas ang asaran pero hindi uso ang pikon. Nagsimula nga kami sa kahoy na trolley kapag gagala para manguha ng bayabas, sumunod bisekleta at ngayon motorsiklo. (Binabalak nga namin bumili ng submarine para magbusiness ng coke.)

"Jigs baka madevelop ka na sa akin n'yan." wika ni Andrew. "Napapahigpit ang hawak mo sa akin ah!"

"Ulol!" sagot ko. "Eh baka mahulog ako!"

"Huwag kayong malikot! Nahihirapan si Bumble bee." sabat ni Oscar.

"Tigil mo p're. Naaawa ako sa motor mo e." pakiusap ko. "Hintayin n'yo na lang ako sa Lipa."

"Buti nakaramdam ka din na dapat ka ng bumiyahe," bawi sa pang-aasar ni Andrew.

"Malakas ka sa amin kaya hindi magsisimula ang concert hangga't wala ka!" sigaw ni Oscar. Humarurot ang dalawa matapos kong bumaba.

Mabilis din naman akong nakasakay ng jeep-con-disco-house dahil sa lakas ng music sa loob. Madami ding ilaw na parang pantawag ng alien.

"Bayad nga po. Isa pong Lipa."

"Saan 'to?" tanong ng driver slash DJ wannabe.

Lakas kasi ng music at may sumasabay pang pasahero sa pagbirit kay Bieber kaya di ako nadinig. "Lipa po."

Komportable akong naupo malapit sa likod ng driver matapos abutin ang aking sukli. Iginala ko ang aking mata sa mga pasahero. Sa palagay ko maiinip sina Oscar sa paghihintay sa akin dahil balak pa yata ng driver na tigilan lahat ng taong nasa daan. Sabagay hindi nga naman masaya ang disco kung konte ang tao.

Napaigtad ako sa aking pagkakaupo nang may sumakay na tatlong babae. Lahat sexy. Dalawa sa kanila ay nakashort at ang isa naman ay nakaskirt. Kumilos ako. Gusto kong ipakita ang malaking bakanteng pwesto malapit sa tabi ko. Jackpot kung umupo ang alinman sa kanila sa tabi ko.

Kung suswertehan ka nga naman. Tumabi sa akin ang nakaskirt at sa tapat ko pa ang dalawang chicks. Naamoy ko pa ang pabango ng babaeng katabi ko. Maiinggit si Andrew kapag nagkwento ako sa mga chikababes na kasakay ko. Gusto kong titigan ang babaeng katabi ko pero masyadong obvious kaya pumikit na lang ako. Kunwari ay inaatok ako pero ang totoo ay pasimple kung tinitingnan ang mga babae. Siniyasat ko ang kanilang anatomy.

Gusto kong magrequest sa driver na lalong bagalan ang pagpapatakbo para sulit ang byahe ko. Mas maganda kasi silang panoorin kesa sa Sponge Cola. Hindi maiwasang magdikit ang braso namin ng katabi kong chick sa tuwing magpepreno ang jeep. Ramdam ko ang kinis ng kanyang balat.

Nagkukwentuhan ang tatlong babae habang nasa byahe. Hindi ko masyadong maintindihan ang kanilang pinag-uusapan pero alam ko may kinalaman iyon sa gala nila kagabi.

"Malapit na ba tayo?" tanong ng babaeng katabi ko sa kanyang mga kasama.

"Oo. Malapit na nga." sagot ng isa.

"Teka. Baka mukha na akong gusgusin!"

Iminulat ko ang aking mata para sulitin ang huling sandali. Binuksan niya ang hawak ng bag. Bahagya akong tumitingin sa kinuha niyang salamin para makita ang itsura niya. Hindi naman ako nabigo. Naniniwala na talaga akong may anghel at nakadiguise lang na tao. Sa tatlo siya ang pinakamaganda.

"Ay sorry!" paumanhin niya ng biglang tumulo sa aking pantalon ang hand sanitizer na inipon niya sa kanyang palad. Mabilis siyang naglabas ng tissue. Pinunasan niya ang nabasang parte. "Hindi ko sinasadya."

Agad naman akong kumuha ng panyo sa aking bulsa. "Okay lang. Ako na magpupunas." Tiningnan ko siya ng derecho sa kanyang mukha. Maamo ang mukha niya. Gusto kong malaman ang pangalan niya pero napakaakward magtanong.

"Ano ba naman yan, Sheena? Baba na nga lang tayo nagkalat ka pa!" puna ng babaeng kaharap ko. Sheena pala ang pangalan niya. Buti na lang binigyan niya ako ng hint.

"Madali naman matutuyo ito." sabi ko sa kanila.

"Ma, sa tabi na lang po." para ng babaeng kasama nila na parang walang pakialam sa nangyari.

"Sorry talaga ha." paumanhin ulit niya.

"Okay lang Sheena."

"Oh close na agad kayo ha." Ngumiti naman ako. "Kuya pasensya ka na sa kasama namin." Hinawakan pa ako sa balikat bago sila bumaba.

Parang may nagtutulak sa akin na bumaba pero wala akong maisip na dahilan para sumama sa kanila. Napapahawak na lang ako sa bahaging nabasa sa tuwing maalala ko ang boses ni Sheena. Panalangin ko na lang na sa ibang araw ay makasakay ko ulit siya.

Pumara ako. Excited na akong magkwento sa dalawa kong kaibigan. Iinggitin ko sila. Patayo na ako mula sa aking pagkakaupo nang mapansin kong wala na ang aking wallet. Kinapa ko ang aking bulsa pero wala talaga. Napailing na lang ako.


-end-

PNP Haiku


Palo Ng Palo
di bumukas na pinto
maso hinagis

*****


Tanggal sa service,
Chekwa sa bus nahostage
Pulis nagpanic

*****
Patay na lahat
driver na kumaripas
hostage tinirgas



****

Kulang sa budget
PNP walang training
Mendoza, well-trained

****

Praktis Ng Praktis
Sa hostage taking crisis
taguang pulis



---




nandito ang walang substance na statement ni PNOY . Parang naging reporter lang.

Condolence po. 

-----------------

AND congratulations to major major Maria Venus Raj for winning FOURTH RUNNER- UP of the MISS UNIVERSE PAGEANT 2010.

MR BALDWIN : Ms. Philippines, What is the safest place in your country?

MS RAJ : In my arms, Mr. Judge 


The Fall of Adam - Seven









Preview | One | Two | Three |Four | Five |Six |



Komportable akong naupo sa malambot na sofa malapit sa may pintuan. Inibangan ko kung may darating pang ibang bisita. Inilibot ko ang aking paningin sa buong kabahayan kung may nauna sa aming dumating. Pero walang ibang tao. Kami lang at ang may-ari ng bahay na si Angela. Bahagyang napanatag ang loob ko dahil wala akong nakitang lalaki.

Maganda si Angela. Hindi siya nagpapahuli kay Cristine. Halata sa kanyang balat na matagal ang kanyang ipinamalagi sa bansang di tropikal dahil sa labis na kaputian. Mausisa din siya. Madalas niyang ungkatin kung paano ako naging kakilala nina Cristine. Minsan inilalaglag din niya ang kaibigan na pumapabor naman sa akin.

"Anong work mo?" usisa ni Angela. "Buti nakakayanan mo ang katigasan ng ulo ni Cristine."

Tumingin muna ako kay Cristine bago magsalita. Pinandilatan niya ako ng mata. "Pulis ako. Kaya ko nga siya nakilala dahil matigas ang kanyang ulo." Nagtawanan ang lahat. "Ikukulong ko na nga dapat e."

"Nilandi siya ni Cristine kaya di n'ya ikinulong," sabat ni Brenda.

"So anong nangyari after siya landiin?" excited na tanong ni Angela habang pilit na tinatakpan ni Cristine ang bibig ko.

"Ikinulong ni Cristine si RJ sa bisig niya!" pagbubulgar ni Brenda. "Hindi nakapalag ang pulis."

Inilahad pa ni Brenda ang madalas na pagkikita namin ni Cristine. Naging interesado naman si Angela kaya nakinig siya sa bawat kwento. Inusisa niya ang mga lugar na pinuntahan namin.


"Ah e, ganun na nga!" sang-ayon ko naman. Halos maging sentro ng katuwaan si Cristine. "Sinamantala ang kahinaan ko e."

"Guys, ginagawa n'yo akong katawa-tawa ha," si Cristine.

"Akala mo ikaw lang?" segunda ko.

"Tin, kumusta naman ang pulis na matulis?" si Angela.

"Hmmm. Sabihin na nating kung may asawa s'ya eh maeenjoy kong maging kerida," sagot niya kay Angela.

"Eh, wala naman akong asawa. Anong naeenjoy mo ngayon?" hirit ko.

"Ayan! Nag-iimbestiga na ang parak!" sabat ni Brenda.

"Siyempre ang fire arms!" Namula ako sa mga sumunod na usapan ng mga babae.


Matagal tagal din ang aming kwentuhan nang may biglang dumating na sasakyan. Pinagdaop ni Cristine ang kanyang palad at kiniskis ng ilang ulit habang sinulyapan ang parating. Tinitigan ko siya. Bahagyang nagtagpo ang aming paningin at muling ibinalik ang atensyon sa parating.

"Kuya!" salubong ni Angela sa kapatid. "Nandito na sila."

May pusturang tumayo si Cristine. Sinalubong ng ngiti ang lalaki na sa palagay ko ay si Philip. Naghintay siya ng pagkakataong lumapit ito at hinalikan sa pisngi. Tumayo din ako at kinamayan siya matapos magkakilala. Hindi ko alam kung saan ko ilulugar ang aking sarili dahil natuon ang atensyon ng lahat sa bagong dating. 

Magiliw na kinausap ni Cristine si Philip. Binalikan nila ang nakaraan at inisa-isa ang mga pagbabago mula noong huli nilang pagkikita. Tango at ngiti lang ang naging sagot ko kung makakasali ako sa usapan. Namaalam kong maninigarilyo sa labas bago pa ako atakihin ng inip.

Sumandal ako sa konkretong poste at nagpalipas ng oras. Pinakawalan ko sa hangin ang usok mula sa aking bibig. May alinlangan ako kung dapat pang ipagpatuloy ang pakikipagkita kay Cristine. Nandito na si Philip at halatang mas malaki ang interes niya sa lalaki. Tulad ng sinabi noon ni Brenda si Philip ang dati.
  
Kung iiwas naman ako baka tawanan ako ni Cristine. Kailangan ipakita ko pa din na matigas ako. Hindi dapat ako magpakita ng kahinaan. Maaga pa para maging apektado ako.

"Hindi ka pa ba babalik sa loob?" Tiningnan ko ang nagsalita. Si Angela.

"Uubusin ko lang 'to." tukoy ko sa hawak kong sigarilyo.

"Hello..." may arteng wika niya. "Kanina ka pa dito sa labas. Gusto mo pa yatang sunugin ang baga mo bago ka pumasok sa loob."

"Isa na lang 'to."

"Promise?" pangungulit niya.

"Oo."

Lumapit siya sa akin. Kumuha ng isang stick ng sigarilyo. Sunod-sunod ang hithit niya bago nagsalita. "Do you like her?" tanong niya habang nakatingin sa kawalan.

"Huh?"

"Do you like her?" tanong niyang muli. "Si Tin. May ikuwento ako sa'yo kung aaminin mo!"

"Hindi ko alam."

"Labo naman ng sagot mo! Akala ko pa naman may mapipiga ako sa'yo."

"She's attractive. Kaya madaling magustuhan." pagtatapat ko. "Pero sa ugali, may ilang bagay kasing hindi ko gusto."

"So, gusto mo siya?"

"Siguro."

"Magkukwento na nga lang ako. Kahit hindi ka interesado."

"Makikinig ako."

"Classmate ko sina Cristine at Brenda. Galing kami sa all-girls school. Si Cristine ang malakas ang loob sa aming tatlo kapag may nang-aasar sa amin na mga lalaki sa kabilang school siya ang nagtatanggol sa amin."

"Palaban na pala talaga siya noon pa."

"Oo. Pero pagdating sa love, siya ang late bloomer. Hindi pa nga siya nagkakaboyfriend e."

"Kasi nga ayaw niya ng commitment. Hindi siya open sa relationship."

"Mali ka!"

"Iyon ang kwento nya sa akin e." katwiran ko agad.

"She's always waiting for a perfect guy. A prince charming tulad ng mga nasa fairy tale."

"Hindi talaga darating iyon kasi fairy tale nga e."

"Makinig ka muna. Daldal mo naman ngayon!"

"Pasensya na."

Sa kwento ni Angela, madalas noong sa bahay nila si Cristine. Naging daan iyon para mapalapit ang loob ni Cristine kay Philip. May girlfriend noon ang lalaki kaya pinigil niya ang nararamdaman. Subalit hindi na niya napigilan noong mismong si Philip ang nagconfess ng kanyang nararamdaman. Hindi sila nagkaroon ng relasyon pero naimpluwensyahan ng kuya ni Angela ang isip ni Cristine kaya naging bukas ang utak nito sa mga nangyayari sa kanila.

"Uwi na tayo RJ." singit ni Cristine. "May pasok pa kasi bukas."

"Oo nga almost two na din pala," sang-ayon ko.

"Tara." Hinalikan niya si Angela at Philip sa pisngi bago pumasok ng sasakyan.

"RJ. Wait." pahabol ni Angela.

Bago pa ako nakapagsalita kinabig ako ni Angela at hinalikan sa labi. 


itutuloy...
 

Biscuit


"Oh, Michael 'san ka ba pupunta?"

"Doon sa may pintuan ate," sagot ng bata sa kapatid habang tumatakbo palayo. "Namimigay sila ng biscuit at candy!"

Inihatid ng tingin ni Aubrey ang kapatid papunta sa kumpol ng mga batang nag-aagawan sa libreng tinapay at candy. Naiwan s'yang katabi ni Allan. Wala na sa bukabularyo niya ang muling pagbalik sa bahay ng dating kasintahan. Sa di nga lang inaasahang pagkakataon namatay ang lola ni Allan na naging malapit sa kanya. Isa pa, magandang pagkakataon din para tuluyang magkaroon ng maayos na closure ang tatlong taon nilang pagsasama.  

"K-kamusta na," may halong pait na wika ni Aubrey para basagin ang tila pader na katahimikang namagitan sa kanilang dalawa. "Kayo-"

Mag-iilang linggo pa lang noong naghiwalay ang dalawa. Napatunayan niyang may iba pang babaeng nagpapaligaya kay Allan. Noong una hindi siya naniniwala sa mga balita o talagang sarado lang ang kanyang padinig at bulag ang kanyang mata dahil sa matinding pagmamahal.

"Buntis siya," mahinang tugon ni Allan. "Three months."

Tango lang ang naging sagot ni Aubrey. Parang may malaking tinik sa kanyang lalamunan kaya di n'ya nakayang pang magsalita o magbigay man lang ng reaksyon. Nabingi siya sa sinabi ng kausap. Tatlong buwan. Mga panahong maayos naman ang takbo ng kanilang pagsasama. Gusto niya umiyak pero ayaw niyang gumawa ng eksena sa bahay. Hindi naman siya makaalis agad dahil kararating pa lang nila. Naglaro sa kanyang isip ang mga matatamis na salitang binitawin ni Allan noon. Bumalik din ang mga pangakong sila ang magsasama.

Bahagyang naputol ang kanilang pag-uusap noong sumingit ang ina ni Allan. Humingi ito ng paumahin sa gulong pinasok ng kanyang anak. Malaki daw ang pagkakaiba ng babaeng magiging ina ng anak ni Allan kaysa sa kanya. Tumaba ang kanyang puso sa mga papuri ng matanda. Sa isang banda, naawa naman siya sa babae dahil parang istranghera itong walang kausap sa may kusina. Bata pa ang babae at halatang hindi pa handa sa kanyang pinasok.

"Ilang taon na siya?" usisa niya kay Allan. "Hindi mo ba siya sasamahan sa may kusina?"

"19. Mamaya na lang siguro," tugon ng lalaki. Pitong taon ang tanda nila sa babae. "Aubrey pwede ba kitang makausap ng sarilinan."

Pumayag siya sa gusto ng dating nobyo dahil iyon din naman ang kanyang pakay. Marami siyang gustong sabihin at naghihintay lang siya ng tamang tyempo. Naupo sila sa mahabang upuang yari sa binayak na puno ng sampalok. Sa lugar na iyon madalas din silang mag-usap dati ni Allan sa tuwing gusto nilang maging pribado ang usapan.


"Masaya ako para sa'yo," sambit ni Aubrey kahit sa isip ay gusto niyang siya ang kasama ngayon ni Allan. "Nakita mo na ang pupuno sa mga pagkukulang ko."

"Hindi ko siya mahal, Aubrey." pagtatapat niya. "Natukso lang ako. Dala na din siguro ng alak. Patawarin mo ako."

Gusto niyang sumbatan ang lalaking kasama niyang nangarap na bumuo ng isang masayang pamilya. Alam niyang ibinigay na niya ang lahat sa lalaki pero nagawa pa siyang lokohin. Nagawa pa nitong sisihin ang alak at hindi ang kanyang pagiging mapusok.

"Hindi ako galit sa'yo. Tanggap ko na ang lahat. Nagpapasalamat ako sa mga oras na  inilaan mo sa akin. Naging masaya ako kaya wala akong pagsisihan." Hindi siya nagpakita ng galit dahil alam niyang mas masakit sa lalaki kung mananatili siyang mahinahon. Pinigilan niya ang paglalabas ng kahit konting emosyon.

"Ikaw pa din ang mahal ko." Matigas ang lalaki sa binitiwang salita.

"Yan din ang paniniwala ko..... Noon." Garalgal ang boses niya. Gusto pa niyang magsalita pero pinilit niyang maging matibay dahil alam niyang babagsak ang kanyang luha. Kung hahabaan pa niya ang kanya sasabihin ay baka makuha pa niyang magmakaawa na siya ang piliin kaysa sa babaeng alam niyang hindi mahal ni Allan.

"Aubrey.. Patawad..." Niyakap niya si Aubrey ng buong higpit. Gumanti naman ang babae dahil alam niyang iyon na ang huling pagkakataon na ikukulong siya sa bisig ng minamahal. Masakit tanggapin ang lahat subalit iyon ang kailangan. Kailangan niyang magpatuloy dahil sa iba na iikot ang buhay ni Allan. Nanuot sa kanyang puso ang bawat hagulhol ni Allan. Ramdam niya ang pagsisi. "Hindi ko man natupad ang pangako ko, magiging lalaki akong haharapin ang pinasok ko."

"Aasahan ko 'yan." Bumalik sa loob ang bahay ang dalawa matapos ang usapan. Namaalam na din sya sa ibang kamag-anak dahil alam niyang anumang oras ay babagsak na ang kanyang luha.

Mabigat ang kanyang mata pero maluwag ang kanyang dibdib. Sapat na ang sandaling iyon para tanggapin na tapos na lahat. Hindi na niya kailangang isumbat ang lahat dahil ang pagpapakasal sa taong hindi mahal ay sapat na bilang parusa. Tapos na ang lahat. Hindi karapat-dapat iyakan ang lalaki.

"Ate, nagugutom ka ba?" tanong ni Michael habang naglalakad sila pauwi. "Biscuit galing kina kuya Allan."

Ngumiti lang si Aubrey habang hinahaplos ang kanyang sinapupunan.

-end-