Ang Paboritong Blog ng mga Petiks
Napakagandang panoorin ang pagsilip ng araw
May dala itong saya at kalungkutan.
Si Chris at mga alaala namin.
Ang batang babaeng uhugin noon.
Kababata.
Kalaro.
Anim na taon ako noon. Apat pa lang si Chris.
Madalas kaming magkita sa tabing dagat.
Nagkukulitan.
Naglalaro.
Nagsasabihin ng sekreto,
o kaya ay pinipili ang dapat kabati at kaaway.
Kampi kami palagi.
Sa may dalampasigan,
may malaking bato na nagsilbi naming tambayan. Tagpuan.
Inaakyat namin iyon.
Iniukit pa nga namin doon ang aming pangalan.
Pangalan muna niya tapos katapat nito ay ang sa akin.
Tanda iyon ng aming malalim na pagkakaibigan.
Sampo ako. Walo na si Chris.
Pasekreto kong nilagyan ng puso
ang nakaukit naming pangalan sa may bato.
Natatawa nga ako noong ginagawa ko iyon.
Hindi ko kasi akalaing mahuhulog ang loob ko.
Pero bata pa tayo kaya tinawanan mo lang.
Ngumiti na lang din ako.
Kunyari biro lang.
Labing walo ako. Labing anim na siya.
Mukha na siyang babae ngayon.
Hindi na siya maton.
Natuto ng mag-ayos.
Hindi na siya ang batang uhugin.
May malisya na din kung maliligo kami sa banyo ng sabay.
Bihira na din siya umakyat sa may bato.
Takot na siyang masugatan.
Kaya madalas, ako lang.
Inukit ko ng mas malinaw ang puso sa gitna ng aming pangalan.
Dalawampu't-apat ako. Dalawampu't-dalawa siya.
Nahihirapan na siya.
Nahihirapan pumili.
Sa dalawang manliligaw niya.
Kung sino ba ang dapat at
kung sino ang hindi?
Bakit ba hindi na lang ako?
Kaso wala ako sa pamimilian.
Bakit hindi ba ako pwedeng isama?
Para hindi ako nasasaktan.
Mahal ko naman siya.
Bakit ba hanggang kapatid lang ang tingin niya?
Dalawampu't-pito ako. Dalawampu't-lima siya.
17 taon na pala akong nagmamahal.
Masaya ako.
Magkakausap na kami.
Umakyat ako sa may bato.
Nakita ko na si Chris.
Kinawayan.
Umakyat siya.
Niyakap ko siya.
Niyakap din niya ako.
May ibinalita.
Napakasaya niya.
Limampu't-tatlo ako.
Matagal ko ng di nakikita si Chris.
Dalawampu't-anim na taon na pala.
26 na taong nakaukit ang pangalan ni Chris sa bato.
Sa batong marmol.
Nakadikit sa nitso.
Naging sakim ako.
Hindi ko nagustuhan ang balita nya.
Gusto ko lang ako ang mahalin niya.
Ayoko kong mapunta siya sa iba.
Hindi ko matatanggap na ikasal siya sa iba.
Kaya itinulak ko siya.
Sakim ako.Ganun ako magmahal.
Bakit ba kasi hindi ako?
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
X. Revenge
Binalot ng kakaibang init ang dalawang tao habang nanalasa ang malakas na bagyo. Mata lang nila ang nag-uusap at katawan nila ang nagdidikta ng ikikilos. Muling pinaliguan ng halik ni Luis si Jo-Anne sa labi, sa pisngi sa tenga at sa leeg. Bumagsak ang kanilang katawan sa kama. Tinuklas ni Luis ang lahat ng itinatago ng babae. Ang kaninang mababaw na halik ay mas lumalim sa pagkakataong iyon.
Napayakap ng mahigpit si Jo-Anne. Bumaon ang kuko nito sa malapad na likod ng kaharap. Parang halamang matagal ng hindi na di nadidiligan ang turing niya sa sarili. Handa na siyang sa susunod na mangayayari subalit nagawa niyang itulak si Luis.
'Natatakot ka?' si Luis.
'Hindi. Ang niluluto mo nasusunog,' tukoy niya sa champoradong niluluto ni Luis. Inutusan ni Jo-Anne si Luis na bumaba ng kusina para tingnan ang niluluto kasunod ang nakakakiliting tawa.
'Oo nga no.' Nagtapis si Luis at bago pumunta sa kusina ay nagawa pang tumigil sa may pintuan. 'I'll be right back.'
Habang naghahati ang gabi at umaga, ganap ng isinuko ang Bataan sa nag-iisang sundalo. Walang pinagsisihan si Jo-Anne kahit ang pinagkalooban niya ng kanyang pagkabirhen ay ang taong hindi niya alam kung ano ang nararamdaman para sa kanya. Isa lang ang alam niya. Mahal niya si Luis.
MAAGANG nagising si Luis. Kinumutan niya ang kalahating hubad na katawan ni Jo-Anne. Pinulot niya isa-isa ang kanilang damit at iniligay sa ibabaw ng kamagong na mesa. Mula sa mesa, may nahulog na bagay mula sa gamit ni Jo-Anne. Isang wallet. Pupulutin na sana ni Luis nang may mapansin siyang pamilyar na mukha sa bahagyang bukas na wallet ng babae.
Nanlaki ang mata ni Luis nang makumpirma kung sino ang nasa picture. 'Cielo?!' Nakayakap pa si Cielo kay Jo-Anne. 'Anong inililihim mo Jo-Anne?! Anong hindi ko pa alam.'
Kinapa ni Luis ang pantalon ni Jo-Anne. Nang makita ang pakay, ang susi ng kwarto ng babae, mabilis siyang nagbihis at nagsiyasat sa kwarto ni Jo-Anne.
Halos mapuno ng galit ang puso ni Luis. Pakiramdam niya ay pinaglalaruan siya ng lahat ng nakapalingid sa kanya. Si Arden, si Lady Armela at ngayon si Jo-Anne. Malaki ang ipinagbago niya ng dumating ang babae. Bagamat taliwas lahat ng ugali ni Jo-Anne sa tipo niyang babae ay unti-unting nahulog ang kanyang loob kahit may kaingay at nakakairita ang walang katapusang pangengealam nito sa kanyang buhay.
Napaluhod si Luis. Hindi siya makapaniwala. Sa isang blue folder ay may mga blueprint ng Divine Academy, sa green naman ay research tungkol sa black child.
'Nagpalinglang ako!' Kahit pigilan ni Luis ang kanyang nararamdaman ay nagkusang bumagsak ang luha. Mula sa kanyang mata ay gumuhit ang luha papunta sa pisngi. Napasandal siya habang hawak ang research folder. Ang bagay na nagpagulo ng kanyang buhay. Naihagis niya ang hawak sa sobrang galit. Nagliparan ang papel sa paligid. Mula sa folder ay nahulog ang isang picture. Tila larawan ng isang pamilya. Si Jo-Anne, si Cielo at ang mga magulang nito. Tuluyan ng humagulhol si Luis, abot langit ang paghingi niya ng tawad kay Cielo.
'Anong ginagawa mo dito Luis?' usisa ni Jo-Anne na kapapasok pa lang ng kwarto.
'Niloko mo ako Jo-Anne. Pinaniwala mo ako sa patibong mo!' bakas sa kanyang boses ang galit.
'Anong sinasabi mo?' inosenteng sagot ni Jo-Anne.
'Bakit alam mo ang black child? Anong kaugnayan mo dito?'
'Bakit alam mo ang black child?'
'Ikaw ang tinatanong ko? Huwag kang magkakamaling kumilos at hindi ako magdadalawang isip na patayin ka!' banta ni Luis.
Lumuha si Jo-Anne. 'Ang black child ang dahilan ng pagkamatay ng magulang ko. Noong una masaya akong makatuklas ng isang bagay na may kinalaman sa history. Pakiramdam ko, magkakaroon na ako ng pagkakataon na patunayan na kaya ko din ang ginagawa ni Ate Gemma. Pauwi na ako galing sa ibang bansa dala ang magandang balita tungkol sa pagkakatuklas ko sa diary ni Roysus.' Dumapa si Jo-Anne sa kama dahil sa sobrang sama ng loob. 'Masaya ako. Dahil kinilala ng magulang ko ang tagumpay ko pero habang nagcecelebrate kami biglang may grupo ng mga lalaki. Pinagbantaan akong papatayin ang mga magulang ko kung hindi ko ibibigay ang research. Ibinigay ko ang gusto ko nila pero pinatay pa din nila ang pamilya ko. Para makaganti, pinakalat ko sa mga underground group ang research para sila mismo ang magpatayan.'
Nagpatuloy ang iyak ni Jo-Anne. Akma niyang yayakapin si Luis subalit umiwas ito.
'Sa tingin mo maniniwala ako sa sinasabi mo? Malay ko bang parte lang ito ng panlilinlang mo. Alam mo ang lahat ng tungkol kay Cielo pero hindi mo sinabi sa akin na kilala mo siya!.
'Hindi ko kilala si Cielo. Kung ang tinutukoy mo ay si Ate. Gemma ang pangalan niya hindi Cielo. Luis, hindi ako nagsinungaling sa iyo. At hindi ko ipagkakaloob ang sarili ko kung nanlilinlang ako. Mahal kita. At hindi kita lolokohin.' Lumuhod si Jo-Anne sa harap ni Luis, nagmamakaawa.
Natigilan si Luis. Gusto niyang pakalmahin ang loob ni Jo-Anne. Gusto niyang damayan ito sa kasawian katulad ng pagdamay nito sa kanya noong siya ang dumadaan sa matinding kalungkutan. Subalit, nangingibabaw pa din sa puso niya ang poot. Pero dinudurog nga bawat luhang pumapatak sa mata ni Jo-Anne ang kanyang pagkalalaki. Inalalayan ni Luis si Jo-Anne. Itinayo mula sa pagkakalugmok nito. Niyakap niya ang babae.
'Dakpin sila!' utos ng isang lalaki sa grupo ng mga lalaking biglang pumasok sa kwarto ni Jo-Anne.
'Anong ibig sabihin nito?!!! Jo-Anne?'
itutuloy...
Mag-subscribe sa:
Mga Komento (Atom)
follow this blog
